Metrobüsten...

Aşk, tabiri cayizse, anamı ağlatıyor. Yakıyor beni, yıkıyor.

Yanımdan her gidişinde alıyor yüreğimi de götürüyor. Ta ki o gelene kadar; yalandan nefes alıyorum, düzene ayak uydurmak olsun diye. Sonra geliyor, yerleştiriveriyor yüreğimi yerine. Ruhumu geri üflüyor içime, hayat başlıyor.

Aynı evde yaşamaya başlamak çözüm değil. Yetmez. Onun da ayrılık anları olduğundan, yetemez. Son nefesime kadar 24 saatimi, tüm haftalarımı, her dakikamı geçirsem yine yetmez. Bir ömür daha isterim Allah'tan; ruhumuzdan bağlı siyam ikiziymişcesine yaşayacağımız yepyeni bir ömür daha.

Yanımdan her gidişinde ihtiyarlıyorum. İhtiyarlamaktan korkusu olan kim? Her saniyenin hesabını yapıyorum işte, tek meselem bu...